«و ذات خود را به واسطه قدرت خود، در قالب یک تصویر به آن‌ها می‌نمایاند؛ بزرگ‌تر و والاتر است آن "صورتگر" (خالق) از آنکه در قالب یک کالبد جسمانی تصویر شود.»
آری، این صورت، صورتی جسمانی و مرکب از روح و ماده نیست آن‌گونه که در مورد انسانی که آن را مشاهده می‌کند صادق است، بلکه این صورتی نوری و مجرد است. ذات خداوند آن‌گونه که هست برای انسان ظاهر شد و انسان او را از جنبه‌ی خود دید؛ به این معنا که انسان به او نگریست در حالی که او نوری لاهوتی و مجرد بود اما آن نور بر بینایی او منعکس شد و در نتیجه، او شخصی بشری مانند خود را دید.
و این تصویر در بلندمرتبگی و پاکی‌اش از ماده هنگام تجلی، مانند تصویر انسان در آینه است؛ همان‌طور که پیش‌تر ذکر کردیم، این تصویر دارای ذاتِ گوشت و خون نیست، بلکه در عین آنکه از نظر بیننده، صورتی بشری است، در حقیقت نوری مجرد است؛ درست مانند نگاه تو در آینه که جسمی صیقل‌خورده و شفاف است و انسان در آن، صورت انسانی خود را می‌بیند.