پاسخ به اهل ظاهر و مفهوم غلو

اهل ظاهر، ما را به غلو (زیاده‌روی) متهم کرده‌اند، به این اعتبار که ما به الوهیت مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- اعتقاد داریم؛ اما آنان این نکته را فراموش کرده‌اند که غلویی که صاحبش مورد نکوهش قرار گیرد و تکفیر شود، غلویی است که «بر پایه حق نباشد». خداوند متعال فرمود: ﴿بگو ای اهل کتاب، در دین خود از حدّ حق زیاده‌روی نکنید و از هوا و هوس گروهی که پیش از این گمراه شده بودند و بسیاری را گمراه کردند و از راه راست منحرف شدند، پیروی نکنید﴾¹. یعنی از حد درنگذرید، به گونه‌ای که شخصی را در جایگاهی قرار دهید یا او را فراتر از حقش بالا ببرید.این خطاب به مسیحیان و یهودیان است؛ زیرا گروه اول به الوهیت مسیح -عَزَّ عَزُّهُ- و گروه دوم به الوهیت عزیر اعتقاد داشتند. کسی که حقیقت را جست‌وجو کند می‌بیند که مسیح، صفات و ویژگی‌های الوهیت را که آفریدگار در کتاب عزیزش ذکر کرده است، نداشته است و جایگاه او نبوت است، به این معنا که او ابلاغ‌کننده بود و آن معجزات خارق‌العاده‌ای که آورد، از الزامات نبوت بود؛ چرا که معجزه باید همراه با ادعای نبوت باشد تا راست بودن دعوت ثابت گردد.