از کتاب حقائق أسرار الدین نوشته ابومحمد الحسن بن علی بن شعبة الحرانی او معاصر شیخ ابی‌عبدالله رضی‌الله عنهما بود و در این کتاب، چندین حدیث از آن شیخ روایت شده است

او (نویسنده) که روحش تقدس یابد، با استشهاد از کتاب «الاسوس» می‌گوید: «معرفت کامل نخواهد بود تا زمانی که شخص، معرفتِ رؤیت (دیدار)، حدود و صورت را بشناسد».

و می‌گوید: ابوعلی محمد بن همّام برای من نقل کرد و گفت: الحسین بن احمد به ما خبر داد و گفت: الحسین بن محمد بن غیلان برایم نقل کرد و گفت: سجاد و الحسین بن علی بن عبدالکریم بن عبیدالله بن مسلمه بن عطاء از ابی‌عبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- نقل کردند که فرمود: «هر کس پندارد که خداوند را با جهت‌ها (راست، چپ، بالا، پایین) می‌شناسد مشرک است؛ و هر کس پندارد که او اصلاً درک نمی‌شود، بندگی را نفی کرده است. و هر کس پندارد که "اسم" را بدون "معنا" می‌پرستد، به کفر خود اقرار کرده است زیرا اسم در این حالت پدیدآمده (محدث) است. و هر کس پندارد که اسم را در کنار معنا می‌پرستد، برای خدا شریک قرار داده است. و هر کس پندارد که معنا را بدون درک و شناخت می‌پرستد، در واقع به سوی غائبی روی آورده است. اما کسانی که پندارند معنا را با حقیقتِ قلب‌ها می‌پرستند، آنانند یاران امیرالمؤمنین که در خشکی و دریا به ندای او پاسخ می‌دهند».