بهره‌ای از نور است که به واسطه آن شناخته شوند، پس با حرف قاف حذف (یا طبقه‌بندی) می‌شوند... تا آخر».
و می‌فرماید: «ای مفضل، بدان که ستارگان در شب به مسیر ماه پیروی می‌کنند و هرگاه ماه در کنار آن‌ها باشد، نورشان کمتر از اوست؛ اما چون ماه غایب شود، آن‌ها نوری می‌تابانند که هر کس آن را ببیند خیره می‌شود و این نورِ ذاتی آن‌هاست. اما چون ماه در کنارشان ظاهر شود، نور آن‌ها کمتر از او می‌گردد، زیرا ماه جایگاهی در خدمت حق دارد که هیچ‌کس جز او نمی‌تواند در آن جای گیرد.پس اینکه ماه در ابتدای ماه به صورت هلال ظاهر می‌شود، سپس افزونه می‌شود تا در شب چهارده به کمال برسد و سپس کم‌کم کاسته و ضعیف شود تا در پایان ماه غایب گردد، همانا اشاره‌ای است به جهانیان که "معنا" -عَزَّ عَزُّهُ- در بشریت همچنین ظاهر شد: در کودکی کوچک و در حال زیاد شدن بود، در جوانی به کمال و قوت رسید و در پیری دچار نقصان و ضعف شد؛ و تمام این‌ها آزمونی است برای تمام جهانیان در تمام اوقات».