این اتفاق زمانی رخ داد که آن‌ها آیات و علومی را که خداوند وعده داده بود با آن‌ها بر ایشان ظاهر شود و با آن‌ها بر آنان حجت بیاورد، مشاهده کردند؛ پس گواه شدند تا در آینده نگویند: ﴿ما از این امر غافلیم﴾¹، یعنی از غفلت در برابر ظهور صورتِ پروردگار قدیم در میان آن‌ها، همان‌گونه که در صورت‌های خودشان ظاهر شده است ، غافل بودیم.

از کتاب صراط، به روایت ابی‌عبدالله الحسین بن حمدان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- ، که به صورت مرفوع به مفضل بن عمر رسیده و او از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- نقل کرده است

امام می‌فرماید: «پس هرگاه "معنا" از نظر اهل انکار و جحود (کسانی که او را نمی‌شناسند) پنهان شود، برای اهل وجود و حقیقت آشکار است؛ آنان او را می‌بینند و از طریق باب و نام او به سوی او می‌آیند. سپس او با آنان به عنوان پیروان است؛ و ایشان همان کسانی هستند که در مراتب معنوی بالا رفته‌اند، صفات خود را پالایش کرده‌اند و همسایه و هم‌رده‌ی صاحبان مقامات (مراتب عالیه) گشته‌اند. و برای هر یک از آنان