درخشان می‌بخشد؛ همان سدرة‌المُنتهی است، طوبای عارفان، وجودِ حق و نوری آشکار.
و از رساله‌ی هدایت و ارشاد
به قلم شیخ محمود صوفی که خداوند روحش را پاک گرداند
و می‌گوید: آن‌گاه که دیدگانِ اهلِ مزاج از نظر کردن به صورتِ انزعیه بازداشته شد و خداوند ایشان را به نگریستن به صورتِ حسی دچار آزمون ساخت... و این‌چنین ادامه یافت.
و می‌گوید: هرگاه صورتِ ذاتی برپا باشد و صورتِ میمی نیز قائم گردد، و اشاره‌ای از میم به عین جاری شود، آن‌گاه پروردگار شناخته شده است.
و می‌گوید: و اما اگر هر دو صورتِ میم و عین آشکار باشند، جدایی واقع شد و پروردگار شناخته شد.
و در مقام رد و تفنید می‌گوید: این سخن که گوش‌ها شنیدند و دل‌ها دریافتند از آن صورتِ ذاتی بر منبر کوفه، منظور محمّدی است؛ پناه می‌بریم به خدا.
و باز در مقام رد و تفنید می‌گوید: هر سخنی که گوش‌ها شنیدند و دل‌ها دریافتند از آن صورتِ انزعیه، منظور محمّدی است؛ پناه می‌بریم به خدا.