از رساله‌ی ذی‌القرنین به تألیف شیخ علی بن مقداد الحلبی حکیم

سخن اوست: ستایش مخصوص خدای بلندمرتبه و بزرگ است... تا آن‌جا که می‌گوید: او صورتِ غیبِ کلی است؛ همان معنای قدیم و ازلی، معنای ربّ و معبودی که پاک (قدوس) و متجلی شده است. او یگانه، صمد (بی‌نیازی مطلق)، پایدار، زنده و قائم بر همه موجودات است؛ حقیقتی آشکار و مشاهده‌شده که خود را نمایان کرد و به صورتی دیدنی (مرئی) و بدون هیچ ابهامی ظاهر گشت. او هر روز در حالتی نو و شأنی تازه است. خداوند نور آسمان‌ها و زمین است که با صفات توصیف شده؛ او همان «مثال برتر» (المثل الاعلی) و صورتی است که به چشم می‌آید.

و می‌گوید: ذکر او (حق)، ایشان را از آنکه در دو محنت (آزمون سخت) از او پرسش کنند، بازداشت؛ حق با او بر ایشان آغاز نمود و در دو صورت در دو تجلی با ایشان همراه گشت.

و می‌گوید: در مورد آیه ﴿حیوانات چهارپا برای شما حلال شد﴾¹، منظور باطنی «دابه زمین» است.

و ذو القرنین (آن که دو شاخ دارد): همان صورتِ دیدنی در مرتبه‌ی «علیین» (بالاترین جایگاه آسمانی) است.