و نیکو گفته است آن‌که گفت:

«چه زیانی دارد خورشیدِ نیم‌روز بر افقِ تابان، اگر نورش را آن‌که بینایی ندارد نبیند.»

و به‌راستی وارد شده است از مولای ما صاحب العسکر -عَزَّ عَزُّهُ- ، به روایت ابی سعید، مرفوعاً با سند، که گفت: از صاحب العسکر پرسیدم: آیا خداوند از خلقش پنهان می‌شود؟ فرمود: «او منزه است بلکه گناهانشان آنان را از او می‌پوشاند؛ بخوان قول او تعالی را: ﴿چنین نیست؛ همانا آنان در آن روز از پروردگارشان محجوب و دور نگاه داشته می‌شوند﴾¹و نفرمود که او از آنان پنهان است.»

گفت: گفتم: پس روایت شده از پدرانتان که گفتند: همانا خداوند به خلقش از خلقش پنهان شده است. فرمود: «آری؛ ما را می‌بینند هنگام اظهار قدرت، و نمی‌توانند به غیر ما نظر کنند؛ و ما در دیدگانشان با صورت‌های خود دست‌یافتنی هستیم؛ و این برای همهٔ آنان نیست، بلکه برای اهل جحود و انکار است.

اما مؤمنان: ما را صورت نمی‌بینند، بلکه ما را نور و قدرت می‌بینند.»

گفت: گفتم: سرورم، آیا خداوند را کسی می‌بیند؟

فرمود: «هرگاه بخواهد، خود را به هر که بخواهد می‌شناساند.»