در این باره روایت شده است که موسی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- از "معنا" -جَلَّ جَلَالُهُ- درخواست کرد تا او را به صورت ذاتی و احدیتی‌اش که در ازلیت است، ببیند.

و می‌گوید: از سرورمان رسول -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «شما پروردگارتان را در روز قیامت خواهید دید، همان‌گونه که ماه را در شب چهارده می‌بینید و در دیدنش هیچ مانعی نخواهید داشت».

و می‌گوید: از ابوالصباح کنانی روایت شده که گفت: شنیدم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- می‌فرمود: «خداوند برای ابراهیم در "حجاب عربی‌اش" تجلی کرد، پس ابراهیم گفت این پروردگار من است؛ اما چون غروب کرد، گفت: کسانی را که غروب می‌کنند دوست ندارم. سپس در "حجاب خسروانی و عبرانی‌اش" بر او ظاهر شد، پس گفت این پروردگار من است؛ اما چون غروب کرد، جانش به تلاطم افتاد و گفت: ای قدیم‌الایام! اگر مرا هدایت نکنی، قطعاً از گمراهان خواهم بود. سپس در "حجاب فارسی‌اش" بر او ظاهر شد، پس گفت: این پروردگار من است، این یکی بزرگ‌تر است؛ اما چون غروب کرد، سجده‌کنان بر زمین افتاد و ندا داد: ای بزرگوار، تو را طلب عفو می‌کنم؛ من روی خود را به سوی کسی آوردم که آسمان‌ها و زمین را آفرید، در حالی که یکتاپرست بودم و از مشرکان نیستم».

و ما می‌گوییم: در پاسخ به معنای "انزع بطین" ، یک جواب دیگر این است: «انزع» یعنی پیراسته و پاک از صفات، و «بطین» یعنی با ذات.