و می‌گوید: و در مورد سخن خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿پس چون شب بر او سایه افکند، ستاره‌ای را دید و گفت: این پروردگار من است؛ اما چون غروب کرد، گفت: کسانی را که غروب می‌کنند دوست ندارم. پس چون ماه را در حال طلوع دید، گفت: این پروردگار من است؛ اما چون غروب کرد، گفت: اگر پروردگارم مرا هدایت نکند، قطعاً از گمراهان خواهم بود. پس چون خورشید را در حال طلوع دید، گفت: این پروردگار من است، این یکی بزرگ‌تر است؛ اما چون غروب کرد، گفت: ای قوم من! من از آنچه شما شریک قرار می‌دهید بیزارم. من روی خود را به سوی کسی آوردم که آسمان‌ها و زمین را آفرید، در حالی که یکتاپرست بودم و از مشرکان نیستم﴾¹.

پس به برکت توفیق خداوند، برای تو آشکار شود و در شناخت او دچار فتنّه نگردی: آیا نمی‌دانی که صفت ستاره، غیر از صفت ماه است و همچنین صفت ماه، غیر از صفت خورشید است، و اینکه نورهای آن‌ها هر یک از دیگری بیشتر است؟ و همانا "ابراهیم" همان اسم اعظم و راهنمای تمامی جهانیان و پدیدآورنده آن‌هاست.

و اما این خطاب، از سوی او به "منبأ" (خبردهنده) که همان ابراهیم فرزند آزر در این قبه است، صادر شده و هدفش تأدیب ماست تا از طریق آن، به شناخت پروردگار تعالی دست یابیم.