پرسیده شد و ایشان فرمودند: «آن‌ها "معنا" را در حالی می‌بینند که با "صورت انزعیه" ظاهر شده است».

و می‌گوید: همچنین از سرورمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است، در حالی که از سخن خداوند عزّوجلّ پرسیده شده بود که: ﴿ای مردم، از پروردگارتان پرباک باشند، چرا که لرزه ساعت رخداد چیزی عظیم است. روزی که آن را ببینید، هر مادر شیرده‌ای از آنچه شیر می‌دهد غافل شود و هر صاحب بارداری، بار خود را بر زمین اندازد و مردم را می‌بینید که مست‌اند، در حالی که مست نیستند، بلکه عذاب خدا سخت است﴾¹.

پس ایشان به پرسشگر فرمودند: «آن‌ها علی "معنا" امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را می‌بینند که با "صورت مرئی انزعیه" ظاهر شده است، و او از چشم خورشید ظاهر گشته است».

و می‌گوید: و در مورد سخن سرورمان حسن اول -عَزَّ عَزُّهُ- است که به سرورمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کرد: «رستگار شد کسی که تو را در ظاهر شناخت و کسی که تو را در باطن شناخت»؛ مقصود این است که: رستگار شد کسی که برای "صورت مرئی"، "معنویت" را پذیرفت و دانست که "ذات ازلی" در این "صورت مرئی" ظاهر گشته است.