از رساله‌ی مصریه

در این اثر آمده است: «آن کس که او را وصف کند، نمی‌تواند محدودش سازد و هر کس او را شناخته باشد، هرگز او را گم نمی‌کند. و آن کسی که برای خلقش با ذاتِ برتر تجلی کرده است، همان "مرئیِ مشاهده‌شده" با "صورت انزعیه" است؛ صورتی که به واسطه‌ی آن از آفریدگان متمایز می‌شود، تا برای کسی که راه راست را پذیرفته باشد آشکار گردد و بر کسی که حجت را انکار کرده، استوار شود».

و می‌گوید: «روایت شده است که "اختراع" (پدید آوردن)، جدا شدن صورت از مصوّر (صورت‌ساز) است تا این یکی از آن یکی شناخته شود؛ تا دانسته شود که این یکی پروردگار است و آن یکی بنده؛ این یکی "انزعیه معنوی" است و آن یکی "محمدیه اسمی"؛ آن یکی صفت الوهیت است و این یکی صفت ربوبیت».

و می‌گوید: «همانا آن سخنی که از او شنیده شده، سخنِ گواه‌دهنده‌ای از سوی پروردگاری است که بر ظاهرِ احدِ قاهر توانمند است؛ او به معنویت خود اشاره می‌کند و بر ربوبیتش تنبه می‌دهد، و همانا آن "صورت مرئی انزعیه"، همان ذاتِ برتر است».

و می‌گوید: «پرسش کنندگان پرسیدند: پس چگونه او صورت یافت؟

عالم -عَزَّ عَزُّهُ- پاسخ داد: "به دلیل نیاز مخلوقات به آن، همان‌گونه که به کلام نیاز دارند؛ زیرا هیچ کلامی جز از طریق یک صورت و هیئت ممکن نیست و هیچ معرفتی جز با قدرت حاصل نمی‌شود"».