و در مورد این سخن که: «او همان "یکتا" (احد) است، بازگرداننده‌ی غیبتِ ابد» نویسنده توضیح می‌دهد : «منظورم از این سخن، همان "صورت ازلی" است؛ و همانا او در ذاتش احد است و این حقیقت، راهنمایی است به سوی توحیدِ ابدی».
و سپس به "آشکارکننده‌ی نوری" اشاره می‌کند و می‌گوید: «و جهانِ نور، نزد خداوند پیش‌تر از بشریت است؛ و تمام کره زمین و آنچه علما در بر گرفته‌اند و بر آن برهان اقامه کرده‌اند، در مقایسه با آسمان چون نقطه‌ای است؛ و هر ستاره از ستارگان چندین برابر و به طور مضاعف و بسیار زیاد، بزرگتر از کره زمین است؛ و این مطلبی است که هیچ‌کس در آن مناقشه نمی‌کند، زیرا مورد اجماع و پذیرش است».
«پس اگر این‌گونه باشد که برخی مردم گمان می‌کنند خداوند تنها برای بشر ظاهر گشته و در آسمان ظهوری نداشته است، و یا این‌که از عصر آدم تا زمان حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- و ظهور حجت بگذرد ، این گمان او را از ظهور، وجود و حضور باز می‌دارد (یعنی با حقیقتِ ظهور سازگار نیست).»
نویسنده در ادامه می‌گوید : «پس او در قامت بشر سخن گفت و معجزات و قدرت را آشکار کرد و آنان را به وجود نام‌ها و صفاتش راهنمایی نمود؛ پس ظهورش قدرت بود و سخن گفتنش حکمت، و راهنمایی‌اش به سوی ذاتش رحمت، و غیبتش عظمت بود تا هر کس را مقدر است که هلاک شود، با دلیل و گواه هلاک گردد و هر کس را مقدر است که زنده شود، با دلیل و گواه زنده شود.