آیا اشاره به این مطلب را در سخن خداوند تعالی نشنیده‌ای که فرمود: ﴿خداوند نور آسمان‌ها و زمین است؛ مَثَل نور او چون چراغدانی است که در آن چراغی باشد؛ آن چراغ در شیشه‌ای است و آن شیشه گویی ستاره‌ای درخشان است که از درخت مبارکی زیتونی که نه شرقی است و نه غربی، افروخته می‌شود؛ چنان است که روغن آن، اگر آتش به آن نرسد، روشنی بخشد. نوری بر روی نوری است؛ خداوند هر کس را بخواهد به سوی نور خود هدایت می‌کند و خداوند برای مردم مثال‌ها می‌زند و خداوند به همه چیز داناست﴾¹.

و امام می‌فرماید: «من این آیه را برای تو تفسیر می‌کنم، که این آیه درباره وجود سرورت و ظهور اوست. بدان: همانا "چراغدان" (مشکاة)، همان صورت دیدنیِ انزعیه است».

و تا این جایگاه که می‌فرماید : «"خداوند هر کس را بخواهد به سوی نور خود هدایت می‌کند"، منظورم هدایت به وسیله‌ی آن صورت است».

و در تعریف «صراط» می‌فرماید: «همانا صراط، اقرار به آن صورت دیدنیِ انزعیه، درخشان، ظاهر و جلی است.

پس هر کس به آن صورت اقرار کند و بداند که آن، ظاهرِ ذات است، پس بر صراطی استوار شده که هیچ کجی در آن نیست و راز پنهان و نور روشنگر را شناخته است».