و امام می‌فرماید: «و آن صورتی که او آشکار کرد، برای هستی ظاهر شد؛ آیا نشنیده‌ای که خداوند تعالی فرمود: ﴿پس چون به آن درخت رسید، از کرانه سمت راست دره در آن جایگاه مبارک، از درختی مورد خطاب قرار گرفت﴾¹، درختی که ریشه‌اش در زمین استوار و شاخسارش در آسمان برافراشته است».

و می‌فرماید: «ای مفضل، هرگاه قدرت همراه با اشاره از سوی آن صورت پدیدار شود، پس ذات است که آن را آشکار می‌گرداند و برپا می‌دارد؛ زیرا آن صورت، ماده‌ی تمام مواد (هیولی الهیولات)، پدیدآورنده‌ی ازلیات، و آشکارکننده‌ی معجزات و قدرت‌های خیره‌کننده است. ظاهر آن با باطنش پیوند خورده است، همان‌گونه که آن صورت فرمود: "ظاهرم امامت و وصایت است و باطنم غیبی است که درک نمی‌شود"».

و می‌فرماید: «بدان ای مفضل، هر کس جایگاه‌های صفت را بشناسد، به قرارگاهِ معرفت دست یافته است».

نویسنده توضیح می‌دهد : منظور از «جایگاه‌های صفت»، همان قدرتی است که از سوی آن صورت، با صورتی ظاهری و دیدنی پدیدار گشت.

و «قرارگاه معرفت»، اقرار به معنویّت آن صورت است.