مفضل می‌گوید: عرض کردم: ای سرور من، آن صورتی که دیده شد و بر منابر برآمد و با لطافت از ذات خود به سوی ذاتش با مقام علوی دعوت کرد و به لاهوتش تصریح نمود، در حالی که شما به من فرمودید: «او تمامیت آفریدگار نیست و آفریدگار غیر از او نیست» چگونه است ؟
پس به من فرمود: «ای مفضل، این‌ها صفات نور و پیراهن‌های ظهور، و معدنِ اشاره و زبان‌های عبارت‌اند؛ خداوند شما را با این‌ها از او پوشاند (حجاب کرد) و از طریق همین‌ها شما را به سوی او راهنمایی نمود؛ و او غیر از این‌ها نیست. او در نور محتجب است، در ظهور متجلی است و با تجلی، ظاهر می‌شود».
و فرمود: «ای مفضل، این صورت، تقدیرِ قادری و نوری روشن است. و ظهور سرورت، برای کسی که ایمان آورد و اقرار کرد رحمتی است و برای کسی که انکار کرد و نپذیرفت، عذابی است؛ و پشت سر او غایتی نیست و برای او نهایت محدود ی وجود ندارد».
و فرمود: «همانا علیّ احد ، هرگاه ظاهر شود، برای خلقش با سه حجاب پدیدار می‌گردد: با نورش، ذاتش را می‌پوشاند؛ و با ضیایش، نورش را می‌پوشاند؛ و با ظلّش (سایه)، ضیایش را می‌پوشاند. و این حجاب‌ها، نورهایی برای اجسامی هستند که در حقیقت بشر (گوشت و پوست) نیستند. و صورت انزعیه، همان نور و ضیاء و ظل است، و اسم اعظم، همان "واحد" است که از نورِ ذات ابداع (اختراع) شده است».