مقدمه

به قلم حکیم دکتر علی سلیمان الاحمد:

به نام خدای بخشنده مهربان

همانا این مجموعه حکایتی دارد که هیچ‌کس سزاوارتر از من به روایت آن نیست زیرا من به فضل خداوند، سبب تألیف و گردآوری آن بودم؛ و آنچه انگیزه‌ی این کار شد، آن بود که ما یک بار در حال بررسی اختلافات میان پیروان این مذهب در روزگار ما بودیم؛ و آنچه کوتاهی در فهم و بدگمانی سبب آورد، اعتراضاتی بود که بدعت‌گذاران و مجادلان، سخنان خود را با حجت‌ها و براهینی سست پشتیبانی می‌کردند، تا جایی که کار به رواج لجاجت‌ها کشید و در میان آنان کسانی برخاستند که به شک در «صوره» روی آوردند، بلکه به کلی و به تفصیل آن را باطل شمردند و به رهایی از عبادت آن فراخواندند و بدین ترتیب، گمان ابلیس را در این باره تصدیق کردند؛ در حالی که هر یک از آنان، تکیه‌گاه خود را روایات و سخنان معصومین قرار داده بودند، اما این روایات در غیر جایگاه خود آورده شده بود؛ برخی از آن‌ها اگر به درستی ذکر می‌شد، آن‌ها را مجروح می‌کرد، یا آنکه در ذهنشان فهمی پیش می‌آمد که اگر آنچه را در آن شبهه داشتند به سخنان محکم ائمه ارجاع می‌دادند، مقصوداتش آشکار می‌گشت و گام‌ها بر صراط مستقیم استوار می‌شد.

و نکته‌ی پوشیده این است که پس از تمام این‌ها، هیچ‌یک از آنان نخواست یا جرأت نکرد که از مذهب سید ابی‌عبدالله خارج شود، با اینکه صریحاً اظهار داشتند و