از رساله‌ی مفضّلیه
در رساله‌ی مفضّلیه، روایتی از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است. مفضل می‌گوید: از سرورم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره ظهور «معنا» برای خلقش با «صورت دیدنی» سؤال کردم؛ و اینکه آیا «ذات» تصویر می‌شود، یا تجزیه می‌گردد، یا به پاره‌ها تقسیم می‌شود و یا از کیان خود تغییر می‌یابد؟
پس امام فرمود: «صورت انزعیه (پیشانی پهن)، همان ضیاء و ظل (نور و سایه) است و همان ذات است که در اعصار قدیم و در زمان‌های نوپدید، هرگز تغییر نکرده است. پس ظاهرش، صورت انزعیه ذاتی است و باطنش، معنایی لاهوتی است. و آن صورت، ماده‌ی تمام مواد (هیولی الهیولات)، فاعل تمام مفعول‌ها، ریشه تمام حرکت‌ها و علت هر علتی است؛ هیچ‌چیز او را نمی‌شناسد و هیچ‌کس نمی‌داند او چیست، جز خود او».
و فرمود: «ای مفضل، باید بدانی آن صورت انزعیه که بر منابر گفت: "ظاهرم امامت و وصایت است و باطنم غیبی است که درک نمی‌شود"، تمامیتِ آفریدگار نیست، اما آفریدگار نیز غیر از آن نیست؛ او همان است در اثبات، ایجاد، رؤیت عیانی و یقین؛ اما او در عین حال نه در مجموع آن صورت است و نه در انحصار و احاطه».