فرستادگان از آغاز زمان تا پایان دوران، به سوی آن راهنمایی نموده‌اند. و هیچ‌کس جز «خدای علیّ عظیم» (در معنای معنا، نه در معنای اسم) نمی‌تواند به این سخن گویا شود و به آن اشاره کند، راهنمایی نماید، توضیح دهد و آشکار گردد؛ و «معنا» است که ظاهر می‌شود و صریح می‌گردد.
پس هر کس بگوید «آن صورت، تنها "میم" است و "معنا" در مرتبه‌ای بالاتر از آن قرار دارد و او غیبی است که دیده نمی‌شود»، در واقع به «تقصیر» (کم‌گشتن در حق ذات) بازگشته و ما را به غیب و «دیگری» ارجاع داده است و با این کار ما را به عقب رانده است(پناه می‌بریم به خدا).