با جوانی و قدرت را آشکار کرد، و پس از آن، نقص و کوچکی و ظهور به صورت پیرمردی سالخورده را آشکار ساخت؛ پس در نهایت او را پنهان ساخت همان‌گونه که غایب شد، و ظهورش همان‌گونه بود که ظاهر گشت».
و از هشام بن حکم روایت می‌کند که فرمود: صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس گمان کند که خدا را بدون رؤیت (دیدن) می‌شناسد، پس گمراه شده و به بیراهه رفته است زیرا آنچه شناخته شود با رؤیت محفوظ است و آنچه نادیده گرفته شود، رانده شده است. پس اگر آدمی در آنچه دیده می‌شود شک کند، در آنچه دیده نمی‌شود، شکاک‌تر و تردید بیشتری دارد».
و نویسنده می‌گوید: پس صادق -عَزَّ عَزُّهُ- دلالت کرد بر اینکه آنچه دیده نمی‌شود رانده شده است و خداوند را نمی‌توان شناخت مگر با رؤیت، معاینه و وجود؛ زیرا معرفتِ چشم (رؤیت عیانی) موجود است، اما معرفتِ قلب به تنهایی معرفتی معدوم و ناکافی است.
و در اخبار مشهور از صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است: «هر کس خدا را با توهمات قلبی بشناسد، او مشرک است» (خداوند ما را پناه دهد).