و می‌گوید: و مانند این رویکرد ، سخن «عالم» در تأویل این آیه کریمه است: ﴿گویی روزی که آن ساعت را ببینند، گویی جز اندکی از عصر یا چاشتگاه درنگ نکردند﴾¹ عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «آن‌ها "صورت" را می‌بینند».

و همچنین مانند سخن خداوند عزوجل: ﴿ای مردم، از پروردگارتان پروا کنید همانا لرزه ساعت، چیزی عظیم است؛ روزی که آن را ببینید﴾²؛ عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «آن‌ها "معنا" را با "صورت انزعیه" می‌بینند».

و از «عالم» -عَزَّ عَزُّهُ- نقل می‌کند: «همانا مَثَلِ قرصِ خورشید مانند ذات اوست، و مَثَلِ پرتوهایش مانند حجب (پردگان) اوست».

و در وجه دیگری می‌گوید: «مَثَلِ هلال در زیاد و کم شدنش، مانند امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است».

و می‌گوید: و مانند این است آنچه شیخ مورد اعتماد، ابوالحسین محمد بن علی جلی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- از استادش ابوعبدالله -عَلَيْهِ السَّلَامُ- روایت کرده است، آن‌گاه که از او درباره ماه سؤال شد: چرا کوچک طلوع می‌کند، سپس بزرگ می‌شود و دوباره کوچک می‌گردد؟

پس فرمود: «همانا ظهور ماه در حالت کوچکی در آغاز طلوعش، به معنای ظهور "معنا" در میان خلق به صورت کودکی خردسال است؛ سپس کبریایی و کمال و ظهور