و شیخ -عَلَيْهِ السَّلَامُ- روشن کرد که «اسم» مرتبه‌ای پایین‌تر از «صورت» است؛ زیرا فرمود «تمام ظهورها حادث‌اند»، و سپس با این عبارت استثنا زد: «مگر ظهور او در انزعیه که تنها در آن قدم است »1.
و می‌گوید: بلکه صورت دیدنی (مرئی)، همان «معنایِ معانی»، پروردگارِ «مثانی» ، غایتِ تمام غایات و نهایتِ تمام نهایت‌هاست.
و می‌گوید: ظهورِ «معنا» به گونه‌ای است که همواره «یکتا» است، در هیچ شمارشی دوگانه نمی‌شود و جز با ذاتش ظاهر نمی‌گردد؛ و نه با صورتی دیگر و نه با مثالی ظاهر می‌شود. و آن صورت و تجلیاتی که برای بینندگان آشکار کرد، خودِ اوست همان‌گونه که در این رساله دلیل آوردیم؛ اینکه او این‌ها را آشکار کرد تا رؤیت را به اثبات رساند، یقین را صحیح گرداند و در عقل موجود شده و ثابت گردد؛ و او از حقیقت خود دگرگون نمی‌شود و زایل نمی‌گردد، و او در عین حال ، نه در مجموع آن صورت است و نه در جمع و احاطه و انحصار.
پس شیخ (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) با این سخن دلالت کرد بر اینکه صورت دیدنی، همان «معنایِ یکتا» است و در شمارش اعداد وارد نمی‌شود و در زمره اشخاص ذکر نمی‌گردد.