و می‌گوید: شیخ خصیبی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- در این معنا، بطلان سخن کسی را که می‌گوید «صورت دیدنی، ساخته شده، تکوین‌یافته و حادث (پدیدآمده در زمان) است» ثابت کرده است و این همان سخنی است که در پاسخ به ابن‌شعبة فرمودید: «و من بدون هیچ پوشانی می‌گویم و از هرگونه زیاد یا کم کردنی به خدا پناه می‌برم: اگر غیبت، قدیم باشد، پس تمام ظهورها حادث‌اند، مگر ظهور او در صورت انزعیه که تنها در آن است که پروردگار در قدم (ازلیت) ظاهر شده است».
پس شیخ (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) روشن کرد که هر آنچه نام «ظهور» و «رؤیت» بر آن صدق کند، از میان سایر اشخاص و صورت‌ها، همگی حادث هستند، مگر صورت انزعیه.
و اگر سخن همان‌گونه بود که نادان می‌گوید (که صورت، ساخته شده است) آن وقت شیخ -عَلَيْهِ السَّلَامُ- این صورت را از دایره «حدث» جدا نمی‌کرد؛ زیرا هر ساخته‌شده‌ای حادث است. و اگر چنین بود، در هنگام گفتن این جمله که «اگر غیبت قدیم باشد، پس تمام ظهورها حادث‌اند»، سکوت می‌کرد و باقی پاسخ را با این جمله تکمیل نمی‌نمود که: «مگر ظهور او در انزعیه که تنها در آن است که پروردگار در قدم ظاهر شده است». پس با این استثنا برای صورت انزعیه، «قدم» (ازلیت) و برای تمام صورت‌های پایین‌تر از آن، «حدث» (نوپدیدی) ثابت شد.