و می‌گوید: پس هنگامی که «عالم» در صورتی ظاهر شد، عدالت و حکمت ایجاب کرد که برای آنان در صورتی ظاهر شود که با صورت آن‌ها هم‌جنس باشد (یعنی بشری باشد)، اما از نظر جوهر با آن‌ها متفاوت باشد.
و می‌گوید: همانا «معنا» از نور خودش فراخوان کرد.
یعنی: که «معنا» صورت محمدیه را به سوی ذاتش (صورت انزعیه) فراخواند.
و این مطلب در تفسیر این سخن خداوند متعال آورده شده است: ﴿تا آنگاه که ترس از دل‌هایشان رانده شد، گفتند: پروردگارتان چه گفت؟ گفتند: حق را گفت، و اوست بلندمرتبه و بزرگ﴾1. و این اتفاق زمانی است که امیرالمؤمنین در نخستین روزِ «رجعت سپید»، هنگام طلوع خورشید، از چشم خورشید با صورت «انزع بطین» و صفات آن ظاهر شود.
و در این باره می‌گوید:
«پس خلق مبهوت و خیره می‌مانند و چشمانشان برای رؤیت ذات خیره می‌گردد»
و این، روشن‌ترین دلیل بر این است که صورت دیدنی (مرئی)، همان ذات است و آن نام‌ها، نام‌های او در باطن و نزد اهلش است.