پس او این سخن را ذکر کرد تا بیان کند که صورت انزعیه، همان «معنا» در ذات خودش است و نه یک «اسم» یا «باب». خداوند بسیار بلندتر است از آنچه ستمگران می‌گویند.

و می‌گوید: پس شیخ (رضی الله عنه) برای اهل عقل و درایت و پژوهش روشن کرد که آن صورت، همان «معنا» است و «علی» همان صورت است¹.

و می‌گوید: ما هیچ «معنایی» نیافتیم و نشناختیم که در ظاهر به نام «علی» خوانده شود، مگر صورت انزعیه. و می‌گوید: صورت انزعیه، آشکار و دیدنی بود و از دید سایر خلق و آفریدگان پوشیده نبود. و می‌گوید: اگر جایز بود که صورت انزعیه مثیل یا شبیهی داشته باشد همان‌گونه که باطل‌گرایان گمان می‌کنند در این صورت سرور ما در رساله‌اش جای می‌داد و مجاز می‌دانست که هنگام آشکار کردن غایب‌هایش، شبیه خود را به جای خود بفرستد.

و درباره این سخن که «ظاهرِ معنا، باطنِ اسم است و ظاهرِ اسم، باطنِ باب است»، می‌گوید: به هیچ وجه جایز نیست آن‌گونه که اهل جهل می‌پندارند که این‌ها سه صورت دیدنی و مشاهده‌شده باشند که در ظاهر، قدر و افعال با هم متفاوت‌اند، به گونه‌ای که این یکی باطن آن یکی و آن یکی باطن دیگری باشد.