و می‌گوید: شیخ (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) روشن کرد که آن صورت و تجلیات هفت‌گانه که ذاتی هستند، خودِ اوست. پس بیان داشت که صورت دیدنی مخلوق نیست، چرا که او فرمود: «و نه با هیچ‌یک از مخلوقاتش».

و ابوسعید می‌گوید: پس او آشکار کرد که صورت دیدنی از مخلوقات او نیست بلکه همان ذاتی است که آفریدگار مقدر کرده است که جز با آن ظاهر نشود.

سپس او فرمود: «و "اسم" یکی است که در شمارش، دوگانه می‌شود و در تقسیم وارد می‌گردد؛ و آن همان صورت، مثال، صفات، نعوت و نام‌هاست، و او در تمام شمارش‌ها و اعدادش، یکی است و آن حرف "میم" است».

پس شیخ (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) بیان کرد و روشن ساخت که آن صورت و مثالی که «معنا» با آن‌ها ظاهر نمی‌شود، همان «اسم» هستند؛ و این‌که «معنا» با اسمش ظاهر نمی‌شود، بلکه تنها با ذاتش ظاهر می‌گردد.

تا آنجا که می‌گوید: «پس او پروردگارِ آن صورت است؛ هم گوینده‌ی آن و هم خاموشِ آن، و آن صورت، همان "اسم" است».

پرسش‌کننده پرسید: «آیا درباره صورت امیرالمؤمنین نیز همین‌طور است؟» عالم پاسخ داد: «نه».

پرسش‌کننده پرسید: «چرا؟» عالم پاسخ داد: «زیرا آن صورت را هیچ صورت‌سازی (آفریننده‌ای) نیست چون خود ذات است ».