سخن ابوسعید درباره صورت دیدنی
سید ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- در کتاب خود، «البیان البحث و الدلاله فی مشکل الرساله»، می‌گوید: شیخ ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی (رضی الله عنه) در رساله‌اش فرموده است: «اگر کسی از ما بپرسد: دلیل بر ظهور "معنا" در صورت دیدنی چیست؟
می‌گوییم: اگر او در صورتی دیدنی ظاهر نمی‌شد، نه وجودش ثابت می‌گشت و نه رؤیت و یقین به او ممکن می‌شد».
و ابوسعید می‌گوید: او ثابت کرد که «معنا» در صورتی دیدنی ظاهر می‌شود و اگر در صورتی دیدنی ظاهر نمی‌گشت، وجودش ثابت نمی‌شد و رؤیت او صحیح نمی‌بود.
و می‌گوید: این سخن نخست، سخنی است استوار و محکم که تغییر نمی‌کند و هیچ عاملی بر آن اثر نمی‌گذارد که معنایش را به چیزی دیگر تبدیل کند؛ زیرا اگر «معنا» در صورتی دیدنی ظاهر نمی‌شد، نه وجودش ثابت می‌گشت و نه رؤیت و یقین به او ممکن می‌شد.
و می‌گوید: آن صورت و تجلیاتی که برای بینندگان آشکار کرد، خودِ اوست همان‌گونه که در این رساله دلیل آوردیم؛ اینکه او این صورت‌ها را آشکار کرد تا رؤیت را به اثبات رساند، یقین را صحیح گرداند و در عقل موجود شود .