پس می‌پرسند: «این کیست؟»
و به آن‌ها گفته می‌شود (و گوینده‌ی این سخن، سید محمد است): «این پروردگار شماست».
آنگاه می‌گویند: «حق است، این پروردگار ماست، اوست بلندمرتبه و بزرگ».
و می‌گوید: آن صورت و تجلیاتی که برای بینندگان آشکار ساخت، خودِ اوست، همان‌گونه که در این رساله دلیل آوردیم؛ اینکه او این صورت‌ها را آشکار کرد تا رؤیت را به اثبات رساند، یقین را صحیح گرداند و وجودش را ایجاد و ثابت نماید، به‌گونه‌ای که تغییر نکند و زایل نشود. و در عین حال او، نه آن صورت است (نه به تنهایی و نه در مجموع)، و نه در احاطه و محدودیت است.
و او درباره خاندان ابوطالب می‌گوید: «و این خانه‌ای است آباد و سقفی است برافراشته».
و معنایش این است: این خانه به ذکر و یاد، آباد شده و به واسطه قدر و منزلت، برافراشته گشته است؛ و این تا زمانی است که نام آن‌ها بر زبان‌هاست.
فرزند ابوطالب، به ذکر و یاد آباد است تا آنگاه که خداوند «ساق» را آشکار کند؛ و آن ساق همان ظهور او در صورت «انزع بطین» است.