پوشیده نیست، چرا که او پدیدآورنده آن‌ها و سازنده کیان و مکانِ آن‌هاست. و اما چشم‌های آن‌ها، او را تنها به اندازه استحقاقی که از رؤیت دارند، درک می‌کنند».

و او می‌گوید: دلیل بر اینکه او دیدنی (مرئی) است، سخن خداوند متعال است که فرمود: ﴿آیا او را بر آنچه می‌بیند به چالش می‌کشید؟ و او به یقین او را بار دیگر دید نزد سدرة‌المنتهی، آنجا که بهشت‌جاویدان است، آنگاه که آنچه باید سدره را بپوشاند، پوشاند؛ چشم او نه منحرف شد و نه از حد گذشت﴾¹. پس ذکر «بصر» (بینایی) در اینجا، این سخن شما را که «او را با قلبش دید و با چشمش ندید»، باطل می‌کند.

و می‌گوید: چون آن دو صورت دیدنی، یعنی «محمد و علی» پدید آمدند، ناگزیر بود تا دو نام آشکار شود تا هر یک از آن‌ها به نام خود خوانده شوند.

و درباره سخن خداوند متعال می‌گوید: ﴿تا آنگاه که ترس از دل‌هایشان رانده شد، گفتند: پروردگارتان چه گفت؟ گفتند: حق را گفت، و اوست بلندمرتبه و بزرگ﴾². و این اتفاق آن هنگام است که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در آغاز رجعت سپید، از چشم خورشید هنگام طلوع، با همان صورت «انزع بطین» و صفاتش ظاهر شود، در حالی که شمشور مشهور «ذوالفقار» در دست اوست؛ آنگاه چشمان تمام آفریدگان به سوی او خیره می‌شود.