و این مطلب از حکایت "شبلی" است که صاحب کتاب "المصریه" آن را روایت کرده است.¹

و علامه شیخ در آخرین گفته‌های خود می‌گوید

گواهی می‌دهم که هیچ معبودی جزعلیِ انزعِ بطین نیست ؛ و هیچ حجابی نزد او نیست مگر محمدِ صادقِ امین؛ و هیچ راهی به سوی او نیست مگر سلمان، آن بابِ استوارِ هدایت.

و گواهی می‌دهم که «صورت دیده‌شده»، همان غایت کلی است و او همان «ذات عظما»، غایت نهایی و «غیب نفوذناپذیری» است که با فهم درک نمی‌شود و با وهم تصور نمی‌گردد؛ و اوست که هیچ ملک مقربی و هیچ پیامبر مرسلی به کنه او دست نمی‌یابد. و او همان ذاتی است که اگر به طور کامل ظاهر می‌گشت، پرده‌ها را از دیدگان می‌روبود و نورها را از شدت عظمت تاریک می‌کرد؛ و او همان «گنج پنهان» است که مقربون به او دست یافتند و هر کس که پیش‌تر برایش مژده‌ی خیر (السّبقت له الحسنى)