﴿و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید، قطعاً خواهند گفت: خدا. بگو: حمد مخصوص خداست، بلکه بیشتر آن‌ها نمی‌دانند﴾1
او می‌گوید:
«و برای کسی چون من، حقیقت در خیال پدیدار گشت همان‌گونه که در نور سایه، شیء را بازگو می‌کند»
یعنی: همانا آن صورت دیده‌شده و مشاهده‌شده، حقیقتِ ذات را برای ما آشکار کرد.
و می‌گوید:
«و خورشیدِ چاشتگاه طلوع کرد بر من، از چهره‌ی ماه.»
او می‌گوید: با "خورشید"، به صورتِ «جلال و قهرِ» ذاتی اشاره می‌کنند که از ادراک عقلانی محجوب است، و با "ماه"، به صورتِ «جمال و لطف» اشاره می‌کنند که با رحمت و انس برای هر جنسی از اجناس، از فرشتگان و انسان‌ها، ظاهر گشته است.
و می‌گوید: «پس هر کس اعتقاد داشته باشد که "غیب" و "نقطه وهمی"، عبارتی از "تاریکی" است و چیزی غیر از "صورت دیده‌شده" است، نه معنای توحیدِ شیخ را می‌شناسد و نه مبنای او را می‌فهمد؛ یا اگر او را می‌شناسد اما به آن اعتقاد ندارد و برایش وزنی قائل نیست.»