سخن شیخ‌الدین درباره صورت دیدنی

به نام خداوند بخشنده مهربان

تقدیم به تو ای که در مذهب، پیرو راه شعیبی هستی، و در دین، سرشار و بارور ای که بینشت روشن و سخنت جسورانه است و در فقاهت، مبارک و نیک‌بخت. این است آنچه فقیه زمانه و الگوی اهل ایمان، پیشوای ما و سرورمان ابوعبدالله حسین بن حمدان، و همچنین سخنان برادران محقق و فرزندان عارف او (که خداوند از همه آنان خشنود باشد) بیان کرده‌اند. از جمله این سخنان، آن چیزی است که در رساله‌اش آمده رساله‌ای که مرجع مؤمنان موحد است؛ کسی که غلو کرده به آن باز می‌گردد و پیروان پس از او با تکیه بر اصول آن به حقیقت می‌پیوندند.او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: اگر کسی از ما بپرسد: «دلیل بر این «معنا» چیست و ماهیت آن چگونه است؟ آیا او چیزی است یا هیچ؟ جسم است یا عرض؟ نور است یا ظلمت؟ موجود است یا معدوم؟ اثبات شده است یا نفی شده؟ دیدنی است یا نایافتنی؟ یقینی است یا مجهول؟

به او می‌گوییم: «او خود دلیل بر خویش است».

اگر بپرسد: «پس چگونه بر خود دلیل آورد؟»

به او می‌گوییم: «او بود و هیچ بودی با او نبود؛ قدیم، ازلی، یگانه، یکتا و بی‌نیازی که آفریدگار چیزهاست در حالی که هیچ‌چیز با او نبود. پس چون خواست که مکانی باشد تا تجلی نماید، آن مکان از نور ذاتش پدید آمد و او را به سوی خود رهنمون