و از رساله‌های ایشان که خداوند روحش را پاک گرداند
در رساله‌هایش (که خداوند روحش را پاک گرداند) می‌گوید: «شیخ ذکر کرده است که "صورت"، همان "غایت" و "ذات" است؛ و هر کس گمان کند که ظاهر آن با باطنش متفاوت است و "معنا" چیزی غیر از آن است، مانند "شرائه" و "نواصب" است که به جای او غیرِ او را مقدم می‌دارند و از او بیزاری می‌جویند.»
و می‌گوید: «و اگر او با صورتی دیده‌شده ظاهر نمی‌شد، وجودش ثابت نمی‌گشت و مشاهده‌اش (عیانش) صحیح نمی‌بود.»
و می‌گوید: «همانا صورت دیده‌شده، همان غایت کلی است و او همان غیب نفوذناپذیری است که احاطه و درک آن ممکن نیست؛ منظور این است که احاطه بر او ممکن نیست، اما وجود و ظهور او برای اهل شهود ممکن است.»
و می‌گوید: «و آن صورت و ظهوراتی که برای مشاهده (عیان) آشکار کرده است، همان اوست؛ همان‌گونه که در رساله دلالت کردیم که او این‌ها را آشکار کرد تا مشاهده (عیان) ثابت گردد و یقین صحیح شود.»
و می‌گوید: «و همانا این "بیت شعیبی"، ستون‌هایش بر شناختِ "صورت" (یعنی وجود عینی) بنا شده است.»