«صورت» است؛ و صورت، حجابِ ذات است، به این معنا که مردم نمی‌دانند ذات حق ، خود شامل این صورت است؛ و این صورت و حجاب، چیزی غیر از ذات نیستند.
«پس هیچ سرکشی‌ای نیست آنگاه که از حد خود خارج شود و هیچ ستمی در مقام فرق و جمع نیست»
شرح: معنای «فرق» و «جمع» در مقام شهود چنین آمده است که: «صورت دیده‌شده، همان غایت کلی است»؛ نه اینکه صرفاً کلیتِ آفریدگار باشد و نه آفریدگار چیزی غیر از آن باشد.
پس «فرق و جمع» یعنی: «او همان اوست و در عین حال او او نیست»؛ زیرا ذات، به معنای محدود صورت نیست، اما آن صورتِ دیده‌شده، همان ذات کلی است و در حقیقت، صرفاً یک صورت محدود نیست. (لازم به ذکر است که «فرق» و «جمع» از اصطلاحات صوفیه است).
«و به همین ترتیب، حال او در ذات خود ممکن است با دیگری، آنگاه که در پی ثبوتِ ذات واجب الوجود باشد»
شرح: ذات حق را نمی‌شناسند مگر از طریق خودش؛ بنابراین، همان «صورت» خودِ «ذات» است.