«در سایه‌ی او، هر کس از حد خود خارج شد، گمراه گشت و هر کس به غلط به سبب زیاد شدن در مقام عزیز گشت، به سبب نقص در حقیقت خوار شد»
شرح: اشاره به «کسی که از حد خود خارج شده»، به آن کسی است که به دلیل شباهتِ ظاهریِ صورت و عجزِ مشاهده‌شده، وجود حق را انکار می‌کند.
«همانا در این تجلی ، گستره‌ی امید، بندِ یأس را گسست؛ با خورشیدِ نیم‌روز در میانِ هلالِ شب»
شرح: عبارت «با خورشیدِ نیم‌روز در میانِ هلالِ شب» یعنی حق متجلی گشته است؛ و این دو عبارت (خورشید و هلال) کنایه از «صورتِ قهر» و «صورتِ لطف» یا همان «جلال» و «جمال» است. معنای این بیت در نهایتِ دقت و لطافت است.
«نام برای توصیف، باطن گشت درحالی که برای معنای کُنْه اش، ظاهر است مانند خورشید که نورش، عینِ او را آشکار می‌کند اما همان نور، ما را از کُنْه و حقیقتِ او پوشانده است»
شرح: پس هر آنچه از قدر حق آشکار گشت، ذات او برای اهل «تنزیه» و «اثبات» آشکار کرد؛ اما با پوششِ «صورت»، فهمِ عام را از رسیدن به مقصود (کُنْه حقیقت) بازداشت. زیرا کسی که گمان کند آفریدگار آسمان‌ها و زمین آن که هم دیده می‌شود و هم دیده نمی‌شود تنها یک «صورت» است اشتباه کرده است ؛ هرچند که عبارت از بیان کامل این معنا قاصر باشد.