شرح: یعنی او مرا با صورتی غیر از صورتِ خودِ من ننخاست؛ این تعبیری است از تجلی او برای شاعر در قالب صفتِ خودِ شاعر (در حالی که حق تعالی از تمامی صفات والاتر و منزه است). این برای آن است که بنده امر و نهی را از او بفهمد، زیرا هیچ کلامی جاری نمی‌شود مگر در قالب یک «صورت»، همان‌طور که در جایگاهش شرح داده شده است.
«حق در میان خلق، خلق است و خلق در حقیقت، حق است»
شرح: «الحق»: یعنی ذات. «در خلق»: یعنی ظهور در صورت. «خلق است» یعنی طبق آنچه برای چشم عیان است، به نظر مخلوق می‌آید. و «خلق» همان صورت است. اما «دوری در حق» به معنای ظهور قدرت خیره‌کننده است که پرده‌ی صورت را می‌زداید.
و به تعبیری دیگر: عبارتِ "حق در خلق است" به این دلیل است که حجابِ چشم، مانع از تبیین حقیقت می‌شود؛ و عبارتِ "خلق در حق، حق است" به این دلیل است که هرگاه قدرت حق ظاهر شود، صورت مادّی و محدود باطل می‌گردد.
و نزد صوفیه: این معنا و آنچه شبیه آن است، از مقام‌های "جمع" و "فرق" است.
«و این‌که او از نوری برخاسته از نور است از سوی ذات مقدس شکافته شد»
شرح: برخی گفته‌اند: «ذات علیه» همان حقیقتِ عظما است، و «عین»، همان قیومیت است که هر تسبیحی و قدوسی را در هر جلال و جمالی در بر دارد؛ چنان پیوندی