و اگر هر چه را فراموش کنم، تا زنده‌ام آن لبخند آرام و شادی درخشان او را فراموش نخواهم کرد، آن زمان که این بار کتاب را به من تقدیم کرد و گفت: «این همان چیزی است که خواستی»؛ پس من با اشتیاق آن را گرفتم و رهایش نکردم تا جایی که بیشتر آن را ورق زدم و یافتم که همان مقصود مورد جستجو است. سپس لبخند زدم و به او گفتم «اگر سال‌های طولانی خود را برای تألیف رساله‌ای در این موضوع به زحمت می‌انداختی، باز هم می‌گفتم که در این گردآوری‌ات، والاتر از آن رساله‌هایت بوده‌ای»؛ و بدین ترتیب، آنچه منتقدان ادب درباره «ابو تمام» گفته بودند را تکرار کردم؛ کسی که می‌گفتند در گردآوری اشعارش در کتاب «حماسه»، شاعرتر از آن چیزی است که در دیوانش بود.

ما تو را در آزمونِ انتخاب‌هایت شناختیم، چرا که انتخابِ خردمند، گواه بر خرد اوست.