«و به معنای صورتی "انزعیه" (که پیشانی‌اش از دو طرف باز است) سخن گفت و او را از گفته کسانی که کج‌رو شده‌اند (ملحدان)، منزه داشت»
شرح: «انزع» در ظاهر به کسی گفته می‌شود که موهای دو طرف پیشانی‌اش ریخته باشد؛ اما در باطن، همان‌گونه که امیر حسن بن مکزون در برخی دعاهایش فرموده است: «او از نظر صفات، انزع است یعنی برتر از صفات است و از ادراک عقل‌های مجرد، دور و بلند مرتبه است».
«به صورتِ دیده‌شده‌ای، بر دیدگانِ آفریدگان تجلی کرد که با آن صورت ، در مقامِ ذره (ذرو) پدیدار گشت»
شرح: «تجلی کرد»: یعنی ظاهر و آشکار شد؛ و «تجلی» نزد سالکان، تعبیری است از ظهور ذات خداوند و صفات او.
«او را در روزِ "سایه‌ساران" (الأظلة) در حالی ظاهر دیدند که هر کس به حق به شکوه و عظمت او ستایش شد»
شرح: مقصود این است که آن صورتی که ما او را با آن شهود کردیم، همان صورتی است که در «سایه‌ساران» و «ذره نخستین» با آن تجلی کرد؛ و او بلندمرتبه تر از آن است که از صورتی به صورت دیگر تغییر یابد یا زایل شود.