«در خلوت، تاریکی شبم را با طلعت او می‌زدایم تا بامداد، و از دهان او شراب عشق می‌چینم»
شرح: مقصود از این «خلوت»، تجلی خداوند تعالی در شب است؛ شبی که اهل خاص او، از غروب خورشید تا طلوع فجر، او را می‌بینند، همان‌گونه که در حدیث آمده است.
«همان‌گونه که یقین و بصیرت مرا به مهرِعاشقانه در امامِ برتری که بر تمام همتایانش چیره است، مهر و موم کردی»
شرح: می‌گوید: چه بسا شاعر با توصیفاتی که در قالب غزل آورده (مانند عبارت «و رب أهیف» و آنچه پس از آن است)، به «ظهور نوری» اشاره کرده باشد، و با عبارت «در هوای امامی» و آنچه پس از آن است، به «ظهور بشری» اشاره نموده باشد.
«آمد و شرابِ خالص را برای نعمت‌هایش می‌راند در جامی که چون برق، در درخشش است»
شرح: در این بیت اشاره‌ای دقیق با معانی لطیفی است که از مظهر نور در جانب «طور» تعبیر می‌کند.