شرح: مقصود از عبارت (از تو ظاهر صفات پدیدار شد) این است که: همانا صفاتِ ظاهر و آن «صورت»، همان صورت و صفتِ توست و غیر از تو نیست؛ در حالی که در عین حال او (خداوند) از صفات و صورت‌ها و هر آنچه در اندیشه می‌گذرد، منزه و برتر است.
«ای یگانه‌ای که هیچ‌کس را یارای احاطه بر او نیست نه با صفاتی و نه با ذات»
«چهره تو برای من قبله‌ی اصلی است که از تمام جهات به سوی آن می‌روم»
شرح: هنگامی که شاعر در بیت اول با عبارت (از تو ظاهر صفات پدیدار شد) اثبات کرد که صورت و صفت، همان ذات اوست، در اینجا با عبارت (ای یگانه‌ای که با صفات احاطه نمی‌شود)، تنزیه خداوند تعالی را از آنچه چشم‌ها دیده‌اند، روشن ساخت؛ یعنی: این صورت، تو در تمامیت و کلیتت نیستی. پس این سخن، به معنای همان عبارت ماست که: «او از نظر اثبات و ایجاد، همان اوست، اما از نظر کلیت، تجمع و احاطه، او آن صورت نیست».
و از قصیده‌ی «الغسق» که آن را «عقیدت الدیانة» می‌نامند، چنین آمده است:
«این علی است، آفریدگارِ خلایق که به صورتِ دیده‌شده ظاهر گشت»
شرح: عبارت «این علی...» تصریح به نام او در معنای مولایش است؛ این نشان می‌دهد که او در میان خلق، با صورتی دیده‌شده ظاهر شده است تا در حق آفریدگانش