«نوری از لاهوت، یگانه‌ای صمد فردی قدیم که حجابی بزرگ دارد»
شرح: «نور لاهوت»: این عبارت، بیانِ تکمیلی بر «نور» در بیت پیشین است گویی شاعر از «نور»، همان صورت دیده‌شده و موجود را اراده کرده است.
«ظهور و لاهوت»: همان غیبِ نفوذناپذیر و پوشیده‌ای است که بدون هیچ تجزیه و تفریقی است.
«حجاب بزرگ»: همان صورت نورانی است... و غیره.
«آنان خدایی را نمی‌شناسند که از او پیروی کنند مگر با اشاره‌هایی به سوی آسمان و سایه‌ساران»
شرح: این بیت، کسانی را که اعتقاد به نفی رؤیت (ندیدن) خداوند تعالی در دنیا دارند، به شدت به نقد می‌کشد. همچنین در این بیت، پاسخی است به کسانی از فرقه‌ی "مناصفه" که به غیب اشاره می‌کنند، چرا که آنان وجود «نور» را انکار کرده و تنها به «صورت بشری» اقرار دارند.
«دو سطر است که بر روی ماهِ تمام (بدر) نوشته شده معنا و اسمی که شرحش سینه مرا گشود»
شرح: می‌گوید: چه بسا نظم‌دهنده در اینجا به صورتِ «ذات و صفت» اشاره کرده باشد که شبیه مخلوقات گشت، و با کلمه «معنا»، به آن غیبِ نفوذناپذیری اشاره