و می‌گوید:
«اما این صورت ، همان قدرتِ ایجاد است در حالی که آفریدگار است و اگر تو بیننده باشی ببینی ، می‌دانی که آفریده نشده است»
شرح: (اما این): یعنی «صورت»، یا همان صورتی که خداوند سبحانه آن را آشکار کرد؛ و در "باب الهدایه" آنچه برای تبیین این مطلب کفایت می‌کند، پیش‌تر گذشت.
و در قصیده‌اش به نام «طوبی یا طوس» می‌گوید:
«و نوری عظیم و بلندمرتبه تجلی کرد که رنگین شده با زیباییِ خیر»
شرح: سخن او (زیباییِ خیر): مقصود، «حسن اخیر عسکری» -عَزَّ عَزُّهُ- است.
«و "صبغه" (رنگ و صبغه) در ظاهر، به معنای دین و مِلّت است و در باطن، به معنای فطرت خداوند و صورت دیده‌شده اوست که نامش با ظهور آن صورت مشرف گردید؛ همان‌گونه که در آیه آمده است: ﴿رنگ خدایی است و کیست که از نظر رنگ و صبغه، نیکوتر از خدا باشد﴾1.
الهوامش
1سوره بقره – آیه 138