از دیوانِ شیخ، شرح شیخ ابراهیم عبداللطیف
نویسنده می‌گوید: «و اگر در آوردنِ آنچه از این باره در دیوانِ پیر و سرورمان ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- آمده است تأخیر ورزیدیم، اما اثبات این امر به همراه شرحِ مقدس و عالمانه‌ی شیخ ابراهیم عبداللطیف برای ما کافی است. از آن جمله، سخن او در قصیده‌اش به نام "باب الهدایه" است که می‌گوید:
«او ذات را به صورتِ تصویری، با قدرت خویش به آنان می‌نمایاند، بزرگ است آن مصوِّر (صورت‌بخش) که از تصویرِ جسمانی و مادی برتر است»
شیخ ابراهیم عبداللطیف می‌گوید: "یُریهِم" (به آنان می‌نمایاند): فعل مضارع از "أراهُم"، یعنی آنان را چنان کرد که او را ببینند و مشاهده کنند.
"الذات": مقصود، ذات اوست.
"التصویر": کنایه است از تفاوتِ مظاهر ظهور در چشمان بیننده... و غیره.
«اما این صورت ، همان قدرتِ ایجاد است در حالی که آفریدگار است، و برای مخلوقات در کمین (رصد) نیست و آفریده نشده است»
شرح: (اما این): منظور همان صورتی است که در حقیقت همان ذات است.
(ایجاد): یعنی اظهار و آشکار کردن؛ به این معنا که آن صورت، همان قدرت اوست که آن را در مکانی برای دیده شدن و وجودش آشکار کرد، زیرا مخلوقات به آن