و می‌گوید: ابوالحسین محمد بن علی الجلی المُنقذ الحلبی فرمود: «هر کس بگوید آن صورت ظاهری برای خلق که به ذات خود اشاره دارد، باطنش غیر از ظاهرش است و دارای جسم و روح است، پس معبود را انکار کرده و به او جحود ورزیده است. و هر کس آن را به امور مادی تشبیه کند و با عقل محدود خود قیاس نماید، او شریک ابلیس است؛ زیرا ابلیس اولین کسی بود که قیاس کرد و گفت: ﴿من از او بهترم، مرا از آتش آفریدی و او را از گل﴾¹. و هر کس بگوید در پسِ آن صورت، دیگری است، پس به خداوند علیّ عظیم شرک ورزیده و ذات را باطل نموده است. با این حال، اگر واجب می‌بود که ظهور "معنا"، حقیقتش نباشد، وجود و اثبات او باطل می‌گشت. بلکه من می‌گویم و گفته‌ام: همانا این ظهور، حجتی برای مؤمنان و عذابی برای کافرانِ منکر است تا نگویند: ﴿ما از این غافل بودیم﴾²؛ و او همان است که مورد ادراک چشم‌هاست و بر آن‌ها احاطه دارد».

و همچنین این‌گونه نیست که اگر چشم‌ها از درک او ناتوان باشند، پس واجب باشد که آن دیده‌شده، حقیقتی نداشته باشد بلکه حقیقت دارد اما درکِ کامل آن خارج از توان چشم است .