او نفهمید که مولا در این باره چه مقصودی داشته و با قیاس سخن گفت تا با قیاس خود با مردم رقابت کند. هر کس این سخن را بگوید و درک عمیق آن را نداند در واقع سخن شیخ ما، ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی را رد کرده است؛ چرا که از او درباره "صورت دیده‌شده ظاهریِ ذاتی" برای اثبات وجود سؤال شد و او فرمود: "او از نظر اثبات، ایجاد، عیان‌سازی و یقین، همان اوست؛ اما از نظر کالبدمانندی، تجمع احاطه و محصور شدن، او آن صورت نیست".
و اگر امر آن‌گونه بود که ابن الدکَین ذکر کرد، شیخ ما (قدس الله روحه) می‌گفت "آن‌ها هر دو یکی هستند". سپس اینکه برای او کافی نبود که بر خداوند (تعالی ذکره و تقدس اسمه) افترا زند تا جایی که گفت: "این را از شیخ ثقه، ابوالحسین محمد بن علی الجلی و شیخ ابوالحسین (حرسه‌الله) شنیده‌ام" در حالی که اعتقاد او به این سخنان کفر است.
و می‌گوید نویسنده هنگامی که با او مکاتبه کرد: «به خدا سوگند من این را نگفته‌ام و هرگز نخواهم گفت؛ و این نه دین من است و نه دین پیر من و نه دین پیشینیانِ پیران این طائفه. "معنا" غیر از "معنای ازلی" نیست و جز با ذات خود ظاهر نمی‌شود. و من گفته‌ام و باز می‌گویم: همانا "ازل" (تعالی ذکره) هرگاه به صورت "صورتِ اسم" ظاهر شود، این تشریفی برای "میم" است بدون آنکه زوالی یا انتقالی در کار باشد؛ و آن صورت دیده‌شده، کلِ آفریدگار نیست به معنای احاطه و آفریدگار نیز غیر از آن صورت نیست. و خداوند از هر کس که کلام مرا تحریف کند یا در آن تجدید نظر نماید و بر آن بیفزاید، طلب حساب خواهد کرد».