برای اثبات، ایجاد، عیان‌سازی، حق، یقین و بیان آشکار کرد، نه از روی کالبد-مانندی و نه به صورت تجمع و احاطه و محصور کردن».

و می‌گوید: «اگر گوینده‌ای بگوید: چگونه خداوند با آن ربوبیت که در آن هیچ هیئت و صورتی نیست، با خلق سخن نمی‌گوید؟ پاسخ می‌دهیم: او صورت‌های بسیاری را به ما نشان داده است». و می‌گوید: «پس دانستیم که آن صورت، بر خلاف ماهیتش از ترکیب بشری است، و آن قدیم (ازلی) با آن، برای ایجاد، اثبات و یقین ظاهر می‌شود، نه از روی کالبد مانندی و نه به صورت تجمع و احاطه و محصور شدن».

و می‌گوید: درباره سخن خداوند تعالی در سوره حاقّه که فرمود:﴿سوگند می‌خورم به آنچه می‌بینید و آنچه نمی‌بینید﴾¹؛ مقصود از "آنچه می‌بینید"، همان "صورت" است و "آنچه نمی‌بینید"، همان "قدیم" (ازلی) است که چشم‌ها و حواس او را درک نمی‌کنند و هیچ حرکت یا زوالی بر او جاری نمی‌شود؛ و این آیه دلیلی است بر آنچه شرح دادیم».

و می‌گوید: «پرسش‌گری پرسید: پس چگونه او را صورتی شد؟ پاسخ داد: به سبب نیاز مخلوقات به آن، همان‌گونه که به سخن نیاز دارند؛ زیرا هیچ سخنی جز از طریق یک "صورت" صادر نمی‌شود، پس او از همان جایی که می‌شناختند (به صورت قابل شناسایی) نزد آنان آمد؛ و این دلیلی است بر آنچه گفتیم و چنان روشن است که نیاز به شرحی ندارد».