فرمود: «او مولای توست که از "ناسوت" جداست و با "لاهوت" (الوهیّت) پر شده است ؛ و او همان "صورت" است، اما آن صورت جسمانی ، او نیست».

جابر عرض کرد: «ای مولای من، چگونه او صورت است در حالی که صورت او نیست؟» فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : «همانا "صورت دیده‌شده"، همان غایتِ کلی است؛ و او صورتی است اما نه مانند صورت‌ها، و جسمی است اما نه مانند اجسام، و ابزاری است اما نه مانند ابزارها، و نوری است اما نه مانند نورها.»

و می‌گوید: «پس بزرگ است آن بلندمرتبه، تواناتو، اول، آخر، باطن و ظاهر؛ که برای اهل نور با صورتی نورانی، و برای اهل زمین با صورتی بشری ظاهر گشت، و هیچ‌کس جز خودش از ظهور و بطونش آگاه نیست».

و می‌گوید: «همانا خداوند ازلی و قدیم، همان کسی است که رسولانش را با ذات خود، با ظهور و وجودش به صورتی دیده‌شده یاری می‌رساند؛ صورتی که هر کس از عالم نورانی یا عالم جسمانی آن را ببیند، مشاهده می‌کند؛ و هر کس به اندازه توان، مقدار قوت و استحقاقش به او می‌نگرد».