و می‌گوید: «و حالت دیدن او، مانند دیدن آسمان است؛ آیا می‌بینی که آسمان دو رنگ یا دو صورت دارد؟ بلکه برای هر کس که آن را ببیند، یک آسمان است؛ جوهری واحد و هیئتی واحد. و همچنین است دریا و آب که همگی یکی، تک‌رنگ و تک‌جوهر هستند. و همچنین است آتش که در دنیا و زمین پراکنده است؛ تمام آتش‌ها هر کجا که باشند، یک آتش، یک رنگ، یک جوهر و یک هیئت هستند. و "معنا" -عَزَّ عَزُّهُ- از این صفات، برتر و تواناتر و نورانی‌تر است».

«و می‌گوید: و آفریدگار تعالی، از روی عدالت، با "صورت أنزعیه" به دلیل رحمت و لطف ظاهر شد تا او را بشناسند و وجودش را اثبات کنند و او قدرت را آشکار ساخت؛ پس کسانی که قدرت را اثبات کرده و صرفاً جسمانیتِ صورت را نفی کردند همان مؤمنان حقیقی هستند که نزد پروردگارشان درجات، آمرزش و روزیِ گرامی دارند».

همان‌گونه که مولای ما باقر -عَزَّ عَزُّهُ- به جابر -عَزَّ عَزُّهُ- ، هنگامی که جابر از او در این باره پرسیده بود، به او فرمود: «ای جابر! آنچه را می‌بینی نفی کن، و آنچه را می‌دانی اثبات نما».

جابر به او عرض کرد: «ای مولای من، اگر آنچه را با چشم می‌بینم نفی کنم پس چه چیزی را با قلبم بدانم؟» فرمود: «آنچه را از "صورت" می‌بینی نفی کن، و آنچه را از "قدرت" می‌دانی اثبات نما؛ یعنی قدرتِ مولای تو، آن "أنزع بطین"». جابر عرض کرد: «ای مولای من، "أنزع بطین" چیست؟»