و از کتاب "التجريد" نوشته‌ی علامه شیخ حاتم جدیلی طوبانی؛ که آن را در میانه قرن هفتم هجری تألیف کرد

می‌گوید: او پس از نقل حدیث نقیب، محمد بن سنان زاهری -مِنْهُ السَّلَامُ- ، که در آن پرسیدیم: «به چه دلیلی ناسوت برپا گشت؟» فرمود: «آن را به سبب محدودیت بدن‌های شما برپا کرد؛ پس هنگامی که قدرت و علم از جانب او آشکار شد، مخلوقات در برابر آن ناتوان گشتند. پس دانسته شد که آن "صورت"، در واقع "معنا" است و آن "بشریت" که او آشکار کرد، هیچ حقیقتی در مقام ربوبیت نداشت و تنها برای آشکار کردن قدرت بود».

و می‌گوید: «و این یکی از استوارترین دلایل بر این است که "صورت دیده‌شده‌ی أنزعیه"، همان ظهور آفریدگار در آسمان‌ها و زمین اوست و هر کس او را به اندازه استحقاق خود در نگریستن به او می‌بیند؛ و این همان معنای سخن خداوند است که فرمود: ﴿او اول است و آخر است و ظاهر است و باطن﴾¹... تا آنجا که به «صورت بشری» می‌رسد.

«و مقصود ما از "بشریت"، این است که : آن چیزی است که با آن با خلقش تماس یافت و چشمان خلق آن را مانند صورت‌ها دیدند».