و می‌گوید: «و سخن او به ایشان که فرمود : "هلال در حرف ص (صین) می‌درخشد" منظور از آن عبارت ، "معنا" است و منظور از حرف "صاد"، "باب" است».

و از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- نقل می‌کند که وقتی از ایشان درباره حروفِ «لا إله إلا الله» پرسیدند، فرمودند: «همانا "معنا"، این کلمات را به اسم بخشید و "اسم"، این کلمات را به سلمان بخشید؛ و او (سلمان) نخستین کسی بود که این عبارت را هنگام نگریستن به مولای خود با صورت ذاتیِ "أنزعیه" بر زبان آورد».

و می‌گوید: «هیچ علتی بالاتر از او نیست و هیچ نهایت و مرزی در پسِ او وجود ندارد. او با اسم و صفتی ظاهر شد و جهانیانِ علوی و سفلی را همگی به اقرار به "صورت دیده‌شده" فراخواند؛ پس مؤمنان پاسخ دادند و منکران انکار کردند».

و می‌گوید: «و این صورت، محدود نیست؛ پس ذات و صورت در توصیف برابرند، زیرا صورت دیده‌شده برای تمام وجود، موجود است و او همان غیبِ نفوذناپذیری است که هرگونه بخواهد ظاهر می‌شود و در حصار نیست»¹.

و می‌گوید: «و گفته شده است که: کلیدهای غیب، همان ظهور "معنا" با صورت "أنزعیه" است».